Ανατολή Φρονιμήτη

Πόσο έτοιμος είσαι να υποδεχτείς ένα νέο δόντι;
Συχνά η προετοιμασία απαιτεί πόνο.

The Panelladikes Project

Καιρός ήταν να αναρτήσω και εδώ την ερασιτεχνική ταινία μικρού μήκους που δημιούργησα, με θέμα τις Πανελλαδικές εξετάσεις! Ήταν στο μυαλό μου από μέρες αλλά συνεχώς το ανέβαλα...




Σκοπός μου ήταν με το ταινιάκι αυτό, που διακρίθηκε στο Argo International Film Festival (Βόλος, 27-28 Αυγούστου 2010), να καταγγείλω το ελληνικό σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Για όσους δεν γνωρίζουν ακριβώς το σύστημα των Πανελλαδικών εξετάσεων νομίζω πως το βιντεάκι αυτό αποτελεί μια επαρκή εισαγωγή στην αθλιότητα αυτού του συστήματος, μέσα από την παρακολούθηση της καθημερινότητας ενός μαθητή. Για όσους όμως έχουν περάσει οι ίδιοι μέσα από αυτή τη βάναυση διαδικασία πιστεύω πως καταφέρνει να αφυπνίσει τα περασμένα βάσανα, τα λησμονημένα αισθήματα της αγωνίας, της αβεβαιότητας, της μειωμένης αυτοπεποίθησης που χαρακτηρίζουν τους έφηβους κατά της διάρκεια της χρονιάς αυτής.
Το ερώτημα που προκύπτει φυσικά: γιατί ακόμα δεν έχει αλλάξει κάτι; Μετά από 30 χρόνια που το σύστημα τούτο δοκιμάστηκε σε πολλές παραλλαγές, γιατί δεν αναγνωρίζεται η παταγώδης αποτυχία του στο χώρο της πραγματικής μόρφωσης και παιδείας; Οι απαντήσεις δικές σας..
Στο πρακτικό κομμάτι του πράγματος, η βιντεοσκόπηση και καταγραφή της ζωής μου εκείνες τις μέρες βοήθησε αναμφισβήτητα να τραβήξω τη σκέψη μου κάπως έξω από την παραφροσύνη και την παράκρουση των "ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ", γεγονός που μάλλον συνέβαλε και στο να επιτύχω σ αυτές.
Σας ζητώ να παραβλέψετε τις τεχνικές ατέλειες, άλλωστε δεν θέλησα να το παίξω σκηνοθέτης, παρόλο που χρειάστηκε να ασχοληθώ με πλάνα και μοντάζ. Έκανα απλά μια απόπειρα να καταγράψω με δημοσιογραφική και ντοκυμαντερίστικη κυρίως διάθεση αυτά που βιώνει ο 18χρονος Έλληνας μαθητής προκειμένου να καταφέρει την εισαγωγή του σε ένα ανώτατο ίδρυμα.
Ελπίζω να πέτυχα στην απόπειρα αυτή.

σεπτέμβρης

Ο Σεπτέμβριος είναι νομίζω για όλους ένας μήνας μεταβάσεων, επαναπροσδιορισμού και αφύπνησης καθώς πάντα έρχεται έπειτα από ένα ζεστό, Ζεστό, ΖΕΣΤΟ καλοκαίρι, ένα καλοκαίρι απραγίας, νωχελικών ονειροπολήσεων στην αγκαλιά καναπέδων και συψαιμικής, ανυπόφορης ραστώνης.
Τώρα που ξαναπιάνουν τα κρύα νιώθω να επανέρχεται αυτή η λάβα ενέργειας και όρεξης για δημιουργία και δράση.
δράση
δράση
δράση

Ζωή στις 5 Αυγούστου 2010

Οι τελευταίες μέρες δεν κυλάνε ούτε γρήγορα ούτε αργά. Κυλάνε με ταχύτητα κανονική. Είναι περίεργο όμως πόσο ρεαλιστική είναι η αίσθηση αυτή του σκοινιού στο λαιμό με το οποίο είσαι δεμένος πίσω από το άρμα της καθημερινότητας το οποίο σε σέρνει. Και σε παρασέρνει. Αυτό δεν μπορώ να εξηγήσω. Παρά την μετρια ταχύτητα τους οι μέρες μοιάζουν να μην περιμένουν καθόλου. Είναι δύσκολο λοιπόν να βάλεις γερά τα πόδια κάτω και να πεις: "Από αύριο ορίζω τη ζωή μου". Το προσπαθώ όμως...
Το σχέδιο δεν προχωράει με πολύ γοργά βήματα, η ζέστη εκδικείται τους κατοίκους της βόρειας εύκρατης ζώνης σαν απατημένος σύζυγος, η cosmote -όπως πάντα- δεν έχει σήμα, κατά συνέπεια ούτε και σήμα-καμπάνα, το φαγητό καταντά όλο και λιγότερο απαραίτητο (ίσως βέβαια γι' αυτό να φταίνε οι πρόσφατες μαγειρικές συνθέσεις της μητρός μου), οι διακοπές απομακρύνονται ως ανεκπλήρωτο όνειρο, το μοντάζ της μικρού μήκους ταινίας που ετοίμαζα και θα σας δείξω σε λίγες μέρες ολοκληρώθηκε επιτυχώς (και ευτυχώς), οι διάφορες μουσικές κατασκευάζουν ένα εύθραυστο soundtrack της όχι τόσο εύθραυστης καθημερινότητας μου, το γυμναστήριο λειτουργεί ώς πομπός κυμάτων βαρεμάρας, οι ουσιαστικά μηδαμηνές υποχρεώσεις της -μόλις-ενήλικης ζωής αρχίζουν να με βαραίνουν χωρίς όμως εγώ να δυσανασχετώ (ενήλικος μαζοχισμός;), τα σπίτια στην Αθήνα νοικιάζονται χωρίς να μπορείς να προλάβεις τις ευκαιρίες, η γη γυρίζει, τα πουλάκια κελαηδούν, τα παιδάκια παίζουν κλπ, ξέρετε τα γνωστά.
Αλήθεια, η κόκκινη καρφίτσα έσπασε του σύμπαντος την πλαστική στολή ή όχι ακόμα;;

Το Φαινόμενο Του Θερμοκηπίου

                 ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΘΕΡΜΟΚΗΠΙΟΥ

    Μια μεγάλη, ατσάλινη κατασκευή στολισμένη με άφθονο γυαλί. Το Θερμοκήπιο. Μέσα σ’ αυτό όλη μου η ζωή. Τα χρόνια μου εδώ τα πέρασα. Αυτό το ίδιο υπάρχει από πιο πριν. Ζήσαν κι άλλοι στη γυάλινη θόλο του· τόσο η ζωή τους όσο κι ο θάνατός τους επιβαρύνουν την ατμόσφαιρα εδώ μέσα.

    Αφού πεθάνουν τους τρώμε· δεν υπάρχει χώρος για τη συγκέντρωση πτωμάτων. Μη μας κατηγορείς που τους τρώμε, τίποτα πια δε φυτρώνει εδωπέρα, τίποτ’ άλλο πια δε ζει εκτός από το είδος μας. Τα κόκκαλα μόνο θάβουμε· όλο και πιο βαθιά. Τίποτα δεν αφήνουμε να χαθεί –ούτε ούρα ούτε κόπρανα-. (αφήνεις συνήθως να χαθεί ό,τι είναι περιττό· εμείς τα εκμεταλλευόμαστε όλα.)

    Ο ήλιος μας χτυπά αλύπητα. Συγκεντρώνονται προοδευτικά όλο και περισσότεροι υδρατμοί που κολλάνε στα θαμπά τζάμια. Οι ακτίνες που πέφτουν δηλητηριάζουν το σώμα μας. Ανυπόφορος σου λέω ο αέρας –οξυγόνο μηδέν!-. Ας άνοιγε κάποιος την πόρτα! Σορός τα πτώματα μπροστά της· αυτούς τρώμε πρώτους.

(Το κείμενο αυτό το έγραψα τη μέρα πριν γράψω έκθεση στις πανελλαδικές σε μία ξαφνική λογοτεχνική αναλαμπή του μυαλού μου)

--

Λοιπόν, επειδή σας βλέπω ανησυχείτε μήπως δεν τα πήγα καλά στις πανελλαδικές, πρέπει να σας ενημερώσω ότι τα πήγα μία χαρούλα!!




18362!!!!!!

Διαλογισμός.

Στη ζωή μας στον κόσμο αυτό (δώστε βάση, μην κοιτάτε αλλού και κλείστε τη μουσική, γιατί όλη μας τη ζωή αυτό που βασικά θα κάνουμε μέχρι να πεθάνουμε θα είναι να ζούμε τη ζωή- όλα τα άλλα είναι τρόποι να τη γεμίσουμε-, συνεπώς οτιδήποτε έχει σχέση με το πώς ζεις τη ζωή σου είναι μοιραία βαρύγδουπο και υψίστης σημασίας) έρχονται στιγμές που λυγίζεις.
Όποιος έχει περάσει από το λούκι που λέγεται γ΄ λυκείου ξέρει καλά τι θα πει  δοκιμασία, ζόρι, πίεση και, αναπόφευκτα, πτώση. Μερικοί τυχεροί από μας κατάφεραν να σηκωθούν από αυτή την πτώση και να συνεχίσουν -συνήθως δριμύτεροι. Έχοντας αφήσει πίσω μου όλη αυτή την ιστορία των πανελλαδικών, που κούτσα-κούτσα, με συνεχείς πτώσεις, απογοητεύσεις και ανορθώσεις έφτασε ως το τέλος της πριν 1 μήνα, ξέχασα φαίνεται τί θα πει αγώνας. Όσο τα λέω όλα αυτά βέβαια δεν έχω ανακτήσει αυτή τη μνήμη, αλλά βρίσκομαι στο δρόμο της προσπάθειας κι αυτό είναι καλό.
Πέρα απ' τους μελοδραματισμούς πάντως σχετικά με τις πτώσεις και τις προσπάθειες συνέχισης του αγώνα, αυτό που πρέπει πάντα να έχεις ως γνώμονα είναι τελικά η αισιοδοξία και η πίστη στο ότι δυνατότερος όλων είναι ο εαυτός σου. Χωρίς την πίστη στο δυνατό εαυτό μου δεν θα είχα καταφέρει τίποτα κυριολεκτικά, και χωρίς την επανάκτηση αυτής της πίστης δεν πρόκειται να υπερπηδήσω αυτό το εμπόδιο που ορθώνεται μπροστά μου αυτή τη στιγμή.
Αναφέρομαι στο σχέδιο που κάνω όσο προετοιμάζομαι για τη σχολή καλών τεχνών. Είναι δύσκολο πράγμα το σχέδιο.. Όση δουλειά κι αν κάνεις. Τι είπαμε όμως; Αισιοδοξία!!
Μπορεί να μην ασχολήθηκα με τον αθλητισμό στη ζωή μου, θέλω όμως να πιστεύω ότι κάτι έχω πάρει από τον ψυχισμό ενός αθλητή. Αυτή τη μανία, αυτή τη δυνατή θέληση να νικάς τις δυσκολίες, αυτό το πείσμα να γίνεσαι συνεχώς καλύτερος.
Ακόμα κι η εικόνα ενός δρομέα είναι τελικά νομίζω συμβολική. Με το ένα χέρι δίνει αγκωνιά σ' αυτά που αφήνει πίσω του και με το άλλο αδράττει το καινούργιο, γατζώνεται από αυτό για να τραβηχτεί πιο πέρα. Με το ένα πόδι κλωτσάει πίσω το παρελθόν και τις δυσκολίες ενώ με το άλλο πηδάει πιο πέρα για τις νέες του εμπειρίες.